Kanina, habang nakasakay ako sa jeep pauwi, nagkaron ng away.

Sa una, sigawan. May tinatawag na bastos yung isang lalake, pinapababa nya ng jeep yung sinisigawan nya. Konting dagdag sa away, konting dagdag sa lakas ng sigaw.

Pangalawa, may suntok na binato yung nanigaw. Sa una, iisipin mong kupal yung nanapak. Bayolente. Walang modo. Pala-away. Siraulo. Madami kang maiisip, pero malamang makakaramdam ka ng takot. Ako, syempre, unang naisip ko, “pucha nagsasapakan na sila”.

Napahinto yung jeep, sumigaw yung driver, umupo yung nagbato ng unang suntok sa mukha. Kung andon ka manlalaki mata mo sa pagka-solido nung suntok. Isipin mo nakasandal ka na nga, nadiin pa yung mukha mo sa pader pagkatapos kang suntukin. Ganon ka-solid.

Pangatlo, pinipigil na yung nanapak pagtapos nyang magbato ng 3 or 4 pang suntok. Tinawag na lasing yung sinuntok nya, at pinapababa uli ng jeep. Sa una ayaw nung sinisigawan, pero ‘di naman siya pumapalag.

Pagkatapos ng ilang sigundo ng tensyon sa jeep, tinulak palabas nung nanuntok yung lasing. Nalaglag yung lasing sa jeep, hindi nakababa ng maayos. Pag tingin ko sa labas, naka-upo lang siya don. Nahihilo pa rin, hindi ko alam kung dahil lasing siya o dahil hilo sa mga suntok na nakuha ng mukha nya.

Kaya pala nagkaron ng away, nanghihipo yung lasing sa babaeng katabi nya. Di ko naiwasang mapansin, may itsura naman yung babae, siguro kaya naisipang mang-gago nung lasing.

Di ko napansin na nagpasalamat yung babae sa lalake, kahit pagbaba naming tatlo ng jeep.

Naisip ko, pano kung ako yung nakakita ng ganon? Aabot ba ako sa puntang mananapak ako? O kahit papano man lang, pano ako aakto sa ganon pag ako nakakita? Sigurado ako, may gagawin ako. Hindi ako tanga para bastang pabayaan ang babae kung binabastos siya ng ganon. Hindi ko nga lang talaga alam kung anong gagawin ko para huminto yung lalake.

Siguro, sisigawan ko muna ng sobra. Pag nag-angas, bahala na.

Napa-isip rin tuloy ako kung gano kadalas nangyayari yung ganon sa mga jeep, bus, FX, o kahit anong pwede sakyan pam-byahe. Pero ang mas magandang tanong, kung ilang Pilipino nga ba ang makikialam kung may nakita silang ganon. Oo, specifically, Pilipino yung tinatanong ko. Kitang kita na kasi sa’tin madalas yung “kung wala akong kinalaman dyan, ‘di ako makiki-alam” na mentality.

Nakakatakot isipin, pero minsan parang kahit ibang tao sa paligid mo, ‘di madaling gawing kakampi no?

stinkfart:

thegreatest:

All kinds of awesome

why can’t stuff like this be made more often.

Shit this is great. Really great.

pinoytumblr:

HistoRiles started out as an idea in transit. I have always commuted ever since high school. I commute via bus whenever I go home to Batangas, via tricycle whenever I get around Katipunan, and of course, via LRT when traveling around Manila. Philippine public transport has its own woes, but I figured if I could just make one little change, it might matter even for the short duration of any ride. I wanted people to find avenues to be insightful because I believe that a society that thrives in constant inquiry and wonder is one that’s geared for progress. As a design student and an aspiring artist, HistoRiles is my way of invoking the curiosity within every Filipino that has perhaps been lost amidst the flurry of every ordinary day’s rush.

— Alfred Marasigan, January 2012

Follow HistoRiles on tumblr and on twitter!

(via artistbynecessity)

We actually need these, in my opinion, so people will know (and hopefully not forget) at least the history of the places.

pwnator:

silentlysilentsilence:

infinitelimit:

muircheartaigh:

reintier:

rizzuwizzu:

rides a cow into the international dateline

this is literally fucking PERFECT and i am going to laugh at how perfect this is for the next 209734 years 

I AM DEAD
THIS IS TOO ACCURATE

“and making them punch your forehead” HAHAHAHAH

^ that made me laugh like hell XD

sure why not

Unang beses ko sumabit ng jeep nung isang linggo.

Nakakatawa na nakakakaba pala sumabit sa jeep. Akala ko madali lang, pucha masakit rin pala sa kamay.

Syempre nakaka-ilang pag sa loob ako nakatingin, lalo na kasi unang beses ko. Iniisip ko “mukha kaya akong tanga?”, kaya minsan nilalabas ko na lang ulo ko kahit mainit.

Pero kahit kasi mainit, masarap tumambay pag ‘di ka naka-silong. Mahangin kasi. Akala ko sa una mukha akong gago kasi nga sabit ako, pero parang ang normal pa rin naman ng mga tingin ng mga tao sa’kin. Di naman pala ganon kasama sumabit.

Pag baba ko nga lang, ngawit na ngawit yung mga kamay ko. Kaya siguro ang lalaki ng braso nung ibang sumasabit, sanay na. Haha!

pinoytumblr:

This month, on local magazine covers.

Dawn Zulueta. Dammnnnnn son.

pinoytumblr:

PH: World’s Best Country in Business English

Well, people will now have to think twice before mocking Pinoys’ use of the English language.

The Philippines was named the world’s best country in business English proficiency, even beating the United States, according to a recent study by GlobalEnglish Corporation. GlobalEnglish has released early this month the results of its annual Business English Index (BEI), the only index that measures business English proficiency in the workplace.

For 2012, results showed that from 76 represented countries worldwide, only the Philippines attained a score above 7.0, “a BEI level within range of a high proficiency that indicates an ability to take an active role in business discussions and perform relatively complex tasks.”

“This is particularly interesting because the Philippines, a country with one-tenth of the population of India, recently overtook India as a hub for call centers. Over 400,000 Filipinos are now employed in call centers, roughly 50,000 more than in India,” the study said.

The Philippines, which scored 7.11 and the lone country in the intermediate level, were joined by Norway (6.54), Estonia (6.45), Serbia (6.38) and Slovenia (6.19) in the top five.

GlobalEnglish noted that a country’s business English capability is an indicator of its economic growth and business success.

“It is not surprising that both the Philippines and Norway—the only two countries in the top five in both 2011 and 2012—are improving their economies, based on the latest GDP data from the World Bank,” it added.

Meanwhile, struggling economic powers (Japan, Italy and Mexico) and fast-growth emerging markets (Brazil, Columbia and Chile) scored below a 4.0 in business English proficiency, placing them at a disadvantage when competing in a global marketplace, the study said.

Read More »

(via amateurdreamer)

So I was trying to watch this YouTube video. And noticed that sneaky little difference that didn’t look right…

So I was trying to watch this YouTube video. And noticed that sneaky little difference that didn’t look right…

Nung biyernes, sumakay ako ng colorum na FX papuntang school.

Colorum. Yung mga buma-biyahe na green plate. Yellow plate kasi dapat yung mga pamasaheros, kaya illegal bumyahe pag green. Private use dapat.

Nung una, ‘di ko naisip na may mangyayari. Sanay na ako sa ganon e, kahit naman colorum madalas nakakaiwas sa mga nanghuhuli.

Yung iba iniiwasan, yung iba “pinapakiusapan” (sabay abot ng konting bayad).

Pagkaabot namin sa dulo ng NLEX, may pumarang mga MMDA sa FX na sinasakyan ko. Van kasi, HiAce na kulay pula kaya kahina-hinala. Di namin pinansin, akala siguro ng driver ‘di naman hahabol.

Ang kaso mo, hinabol kami. 3 yung nakita ko, sabay sabay na sumakay ng motor para mahabol kami. Sakto, traffic, kaya naabutan kagad kami. Pinatabi sandali para makausap.

Dun na nagsimula yung nakakatawang eksena.

“Kunyari magkakakilala tayong lahat a,” sabi nung driver. Ang nakakagago lang don, di man lang niya sinabi pangalan niya samin. 

Tinanong niya yung pangalan nung matabang katabi nya, Estella daw. Lahat kami narinig yon. Nakahinto na yung sasakyan, papunta na yung MMDA sa driver. Nag-usap sandali yung driver tsaka MMDA. Sabi ng driver, “pamangkin ko yang mga yan tsaka mga kamag-anak.”

Nainis ako. Sa lahat ng pwedeng pang-gago sa MMDA, yun pa. May mga naka-uniform, may mga nakapang-alis, may nakapambahay. Pero lahat kami “magkakamag-anak”.

Dahan-dahan ko tinanggal necktie ko na kasama sa uniform ko. Yung katapat ko, nagtanggal ng ID. Yung isa, nagtulug-tulugan para di tanungin.

Pumunta sa likod yung MMDA. Binuksan yung pinto. Tumingin saming lahat, tapos tinanong yung isang babae kung ano yung pangalan nung driver. Tinitignan nya kung kapareho nung nasa lisensiya nung driver. Di ko alam kung pano, pero tama siya. Siguro kilala nya nga talaga yung driver. Na-chambahan pa na siya yung tinanong. Tinanong sunod kung sino mga pamangkin, ‘di kami nagtaas ng kamay kasi alam naming baka tanungin kami ng pangalan nung “tito” namin. Ang tinuro lang, yung batang di pa nagsasalita, para ligtas.

“Isa lang pala pamangkin mo dito e.”

Napahinto kami lahat. Pero nanahimik na lang. Nung wala na talagang ibang paraan, sinabi nalang nung driver na may mga kakilala rin siya sa MMDA. Di ko alam kung naniwala yung taga MMDA o tumigil nalang kasi wala rin siyang masyadong ebidensiya na colorum na FX nga lang kami.

Buti nalang ligtas. Kahit late ako.